Rialto Gallery

Sixpackfilm: Be Alternative! 

 

Sixpackfilm: Be Alternative!

Kαθημερινά 7μ.μ. - 11μ.μ., #isffc2016gallery (Καφετέρια Θεάτρου Ριάλτο)

 

Βραβευμένες εναλλακτικές ταινίες μικρού μήκους και video art από την Αυστρία θα προβληθούν σε συνεργασία με την Sixpackfilm Austria και τον διευθυντή της, Gerald Weber.

 

Sixpackfilm: Be Alternative!

Daily, 7 - 11p.m., #isffc2016gallery (Rialto Cafe - Bar - 1st floor)

 

A collection of exceptional, award winning experimental shorts and video art projects presented in collaboration with Gerald Weber, Deputy Managing Director of Sixpackfilm Austria.

Vintage Print

Siegfried A. Fruhauf

13', 2015

Αυστρία / Austria

 

Ένα οπτικοακουστικό τρίπτυχο που εκτυλίσσεται μέσα από τον χρόνο σε ένα εκπληκτικό ταξίδι ανακάλυψης. Ένα φωτογραφικό τοπίο ζωντανεύει στον ρυθμό τριζονιών που τερετίζουν: οι ζωηρές εναλλαγές των εικόνων καθόλη τη διάρκεια του έργου, είναι άλλοτε ψηφιακές κι άλλοτε αναλογικές. Εκεί όπου μία εικόνα διαδέχεται την άλλη, και η οθόνη τρεμοπαίζει στροβοσκοπικά, αρχίζει να διαφαίνεται η φωτοευαίσθητη επίστρωσή του, καθώς ταυτοχρόνως ο θεατής μπαίνει στον ρυθμό (στη χρονική σχέση) του αναλογικού φιλμ. Καθώς οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη, κυρίως μέσω εναλλαγών των πίξελ, διακρίνονται σταδιακά οι ψηφιακοί αλγόριθμοι του έργου.

 

Η ξέφρενη ομορφιά της ταινίας πηγάζει από την οπτικοακουστική της τριλογία: τη φωτογραφία, το φιλμ και την ψηφιακή εικόνα. Είναι τα Μέσα εκείνα που με χρονολογική σειρά κατάφεραν να αλλάξουν και να καθορίσουν την αντίληψή μας για τον κόσμο κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Εκατόν πενήντα χρόνια φαίνεται να χωράνε σε δεκατρία μόνο λεπτά, αλληλεπικαλύπτονται και συγχωνεύονται. Κατά κάποιο τρόπο, προκύπτει μία χρονική εμπειρία, η οποία είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των Μέσων που χρησιμοποιεί: είναι μία στοχαστική αναστάτωση, τόσο πνευματική όσο και αισθησιακή. Η συνάντηση με το Vintage Print μοιάζει με μία μόνιμη ταλάντευση οπτικοακουστικών εφέ υψηλής συχνότητας που προκαλούν ζάλη, ενώ παράλληλα, με τρόπο αντιφατικό, προβάλλεται ένα γαλήνιο σκηνικό: ο θεατής βυθίζεται σε ένα συνδυασμό από οπτικοακουστικά φαινόμενα, αφουγκράζεται ανθρώπους να μιλάνε και να γελάνε, ενώ την ίδια στιγμή ένα ελικόπτερο διασχίζει τους αιθέρες. Ο ήχος που κάνουν οι έλικες φέρνει στο νου άλογα που καλπάζουν προς το μέρος του σε μια κάποια απόσταση, συμβολίζοντας την επιτάχυνση των εικόνων μέσα από την οθόνη.

(Alejandro Bachmann)

 

 

Medial triptych through time as a stunning journey of discovery: a photographic landscape scenario starts to become animated to the rhythm of the crickets’ chirping; hops back and forth and over the course of the work runs through mutations that originate, on the one hand, in the filmic medium, and on the other hand, the digital. Where picture succeeds picture and a stroboscopic flicker and the patina of a filmstrip are discernable, we glide into the medial rhythm—temporality—of analogue film. Where the image stacks up and becomes temporalized mainly through pixel mutations, the digital algorithms can be perceived in the duration of the work.

 

The delirious beauty of Vintage Print arises from this trinity: photography, film and digital image. That which, in chronological order, decisively changed and determined our perception of the world over the past ca. 150 years, appears here condensed in thirteen minutes—first one after the other, then entirely overlapped and merged into one another. In a certain sense, an experience of time is generated here that is more than the sum of its medial parts, a meditative unrest, which is both intellectual and sensual. The encounter with Vintage Print resembles a high-frequency permanent vacillation of audiovisual affects, which make us dizzy and at the same time, radiates the calm of a landscape: bathing in the swirl of medial phenomena, we hear people talking and laughing, a helicopter tears apart the sky. The pounding noise of its blades brings to mind horses galloping towards us from a distance, and thereby once again, on the speeding up of the individual images by means of the apparatus.

(Alejandro Bachmann)

 

Schwerelos

Jannis Lenz

9', 2016

Αυστρία / Austria

 

Πόλη. Σώμα. Συγκέντρωση. Σε ένα αστικό σκηνικό, ένας νεαρός εστιάζει μπροστά του: κατεβαίνει από έναν τοίχο ρολάροντας προς τα πίσω, συνεχίζει να τρέχει, και με κομψές, ανάλαφρες κινήσεις περνάει τα εμπόδια, μέχρι που στο τέλος γονατίζει και συγκεντρώνεται ξανά. Το πλάνο κόβεται και εμφανίζεται η γνωστή ποιήτρια και περφόρμερ Fatima Moumouni. Με φόντο ένα σιδηροδρομικό δίκτυο με εμπορικά φορτηγά και ουρανοξύστες, ραπάρει τραγουδώντας στίχους για τη ζωή και το πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια μεγαλούπολη, όπου ο καθένας καλείται να βρει τον δικό του χώρο: «Είμαι ένα παιδί της πόλης, γεννημένη μες στο νέφος και τη σκόνη». Μέσα από την ποίηση, περιγράφει την πόλη με αντιφατικές ομοιοκαταληξίες: «Δες πόσο μελωδικά γράφω στον τοίχο, σε κάθε τσιμεντένιο μέτρο του». Ταυτόχρονα, μία ομάδα τρασέρ εξασκεί την τέχνη του παρκούρ, καταλαμβάνοντας τον δημόσιο αστικό χώρο.

 

Στις εικόνες που ο Jannis Lenz τοποθετεί παράλληλα με εκείνες της Fatima Moumouni, διακρίνει κανείς μικρές ομάδες και σόλο τρασέρ, που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει. Μέσα από εκπληκτικά πλάνα, αποτυπώνει τις συχνά ιλιγγιώδεις κινήσεις τους πάνω σε σκάλες, κάγκελα και φράγματα, με έναν ανάλαφρο τρόπο, σχεδόν χορευτικό.

 

Όλες αυτές οι κινήσεις ελέγχου του σώματος, από κατακόρυφο με ισορροπία στο ένα χέρι, μέχρι στροφή 180 μοιρών και άλμα εις μήκος, είναι κινήσεις συνυφασμένες με τον αστικό χώρο που παραπέμπουν στη διαφυγή. Ο Jannis Lenz τονίζει τις αντιφατικές αυτές πτυχές και προσδίδει περιεχόμενο στην τέχνη του παρκούρ. Στο τέλος, οι πρακτικές αυτές χρήσεις του δημόσιου χώρου παίρνουν τη μορφή μιας σημαντικής δήλωσης που κατακρίνει τα «περιχαρακωμένα» οικοδομήματα, όπως δείχνει η ταινία, εφόσον οι τρασέρ οδηγούνται διαρκώς στις παρυφές της πόλης, όπως στην κοιλάδα του Δούναβη, στο Άσπερν. (Christa Benzer)

 

City. Body. Concentration. It’s an urban setting with a young man focusing on what’s ahead: he moves down from a wall with a backwards roll, keeps on running and in elegant, flowing movements overcomes a series of further hurdles until, in the end, he kneels and concentrates again. Then a cut, and the well-known poetry slammer Fatima Moumouni enters the picture. Against the backdrop of a train yard with freight cars and high rises, she begins her rap about life and growing up in the big city in which everyone has to find their space: "I’m a city kid, born in smog." While she makes use of a poetic practice that describes the city’s subversive use in rhyme - "Look how melodiously I write on walls and use every meter" - a series of parkour runners carry out this occupation of public urban space quite literally.

 

In the images that Jannis Lenz cut parallel to Fatima Moumouni’s performance, one sees small groups, but also individual runners who apparently cannot be stopped by anyone or anything. Through spectacular tracking shots he lends their - in part breakneck - actions that lead over stairways, railings, and barricades, something entirely weightless, at times almost dance-like.

 

Their repertoire of body control ranges from handstand to somersault to long jump, which applied in the urban space, always equates with escape. Jannis Lenz emphasizes these subversive aspects and fills the parkour run with content: in the end, these practices of using public space become a very important statement against its hermetic control structures, as these - as the film shows - constantly drive the parkour runners to the fringes of cities, such as to the Danube plains, for example, to Aspern. (Christa Benzer)

 

Eden’s Edge (Three Shorts on the Californian Desert)

O.N.L.S.D, Gerhard Treml, Leo Calice

20', 2014

Αυστρία / Austria

 

Η ταινία Eden’s Edge, χωρισμένη σε επεισόδια, διακατέχεται από βαθιά σκηνοθετική νηφαλιότητα. Το οπτικό σκηνικό στο οποίο διαδραματίζονται οι ιστορίες είναι ένα κοινό μάστερ πλαν με αυστηρά όρια. Βλέπουμε από εναέρια άποψη μινιμαλιστικές σκηνές, διαρρυθμισμένες με τρόπο προσεγμένο στην γκρίζα αμμουδιά της ερήμου. (Christian Höller)

 

Η μικρή εκδοχή της ταινίας αποτελείται από τρία επεισόδια.

 

Eden’s Edge is an episodic film marked by exceptional directorial sobriety. The visual settings for the life-stories it presents are based on a shared and stringently maintained master-plan. We see bird eye-views of minimalistic scenes, meticulously arranged in gray desert sands. (Christian Höller)

 

The short version compiles three selected episodes.

 

absent

Nikki Schuster

7', 2015

Αυστρία / Austria

 

Όταν είσαι παιδί, φαντάζεσαι ότι τα παιχνίδια και τα έπιπλα θα ζωντανέψουν μόλις γυρίσεις αλλού το βλέμμα. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, η φάση αυτή λέγεται «μαγική σκέψη»: όταν το ένα μισό ελπίζει και το υπόλοιπο φοβάται ότι τα πράγματα έχουν τη δύναμη να κρατάνε μυστικά. Στη μικρού μήκους σειρά με τίτλο Recyclers, η καλλιτέχνις κινουμένων σχεδίων και σχεδιάστρια ήχου Nikki Schuster, προβάλλει αυτές τις σκέψεις, αφήνοντας διάφορα αντικείμενα από κάδους σκουπιδιών να βρουν το δρόμο τους χορεύοντας, και θεμελιώνοντας τη δική τους υποκουλτούρα. Σε αυτό το πειραματικό φωτογραφικό animation, με τίτλο absent, η σκηνοθέτις κάνει άλλο ένα βήμα και εντοπίζει σημεία ζωής σε μέρη όπου το ανθρώπινο στοιχείο απουσιάζει εδώ και καιρό: μια μικροσκοπική ματιά σε πλαστικές σωλήνες και σκουριασμένες ρωγμές σε τοίχους εγκαταλελειμμένων κτιρίων στην Ισπανία, τη Βολιβία, το Μεξικό, τη Βοσνία, την Κροατία και τη Γερμανία. Ένα φως ιριδίζει και εναλλάσσεται με το μαύρο των σκοτεινών γωνιών σε χαλάσματα και δωμάτια γεμάτα σκουπίδια.

 

Η τεχνική stop-motion της Schuster μας επιβεβαιώνει ότι η κινηματογραφική ματιά είναι κάθε άλλο παρά ανθρώπινη: συχνά επιταχύνει αφύσικα, άλλοτε επιβραδύνει. Μερικές φορές κινείται μέσα από τον εγκαταλελειμμένο χώρο σαν να περιπλανάται ο χώρος ο ίδιος. Ίσως το κτίριο να καλεί τους πρώην κατοίκους του, που με την αναχώρησή τους τόσο αμέριμνα πέταξαν σε μια γωνιά τα κατάλοιπα της προψηφιακής εποχής. Στο λεκιασμένο τσιμεντένιο πάτωμα γυρνάνε για τελευταία φορά χρωματιστές κορδέλες. Ένα αποτσίγαρο που απέτυχε κι αυτό να μεταπηδήσει στη νέα εποχή, είναι ο μοναδικός επιβάτης ενός μεταλλικού περιστρεφόμενου τροχού. Τα σκουριασμένα σίδερα που στηρίζουν τις καρέκλες κείτονται μπροστά στην πόρτα, ενώ τα πιάτα, εξουθενωμένα, δίνουν τη δική τους μάχη στον νεροχύτη. Ίσως τελικά το μέλλον να είναι εικονικό. Όμως ο κόσμος των πραγμάτων ζει, και μάλιστα περισσότερο από εμάς. (Maya McKechneay)

 

When you are a child, you imagine that toys and furniture come to life as soon as you look away. Freud calls this phase “magical thinking” when one half hopes and half fears that things are able to keep a secret from us. In her short film series Recyclers, animation artist and sound designer Nikki Schuster takes up these thoughts and lets items culled from the trash of various metropolises dance while founding their own subculture. In the experimental photo animation, absent, she goes one step further and finds life where the human element has long departed: a microscopic view submerges directly into slender plastic pipes and dusty cracks in walls in vacated buildings in Spain, Bolivia, Mexico, Bosnia, Croatia, and Germany. Glistening light alternates with the black of concealed corners in the debris- and trash-filled rooms.

 

Schuster’s stop-motion technique assures that the cinematic gaze seems anything but human while doing this: at times it is unnaturally accelerated, other times, slowed down; sometimes it moves through the abandoned space as though the space itself were letting its perception wander. Perhaps the building yearns for its old inhabitants who upon their departure carelessly tossed the relicts of the pre-digital era into the corner. A group of magnet ribbons still makes its last rounds on the dirty concrete floor. A cigarette butt, which also failed to make the leap into the new era, is the only passenger on a rotating metal reel. Rusty ribs of folding chairs lounge in front of the door and the plates give a tired struggle in the sink: it may well be that the future is virtual. But the world of things lives, and will outlive us all.

(Maya McKechneay)

 

Επίσημος Εταίρος| Official Partner
European_Film_Awards_Malta.jpg
Διάκριση| Award
  • Vimeo
  • Facebook
  • Instagram